Colling Wood - LogiLogi - Where It Comes Together

Robin George Collingwood

(1889 - 1943)

Was een voorstander van een geschiedschrijving die met oplossingen kwam voor actuele maatschappelijke problemen. Hij leefde in een tijd waarin grote twijfel bestond met betrekking tot vooruitgang en beschaving.

Hij streefde naar de geschiedwetenschap als een "New Science of Human Affairs".

Hij onderscheidde vier takken in deze New Science:

Kunst
Geschiedenis
Ethiek
Politiek

1889 Geboren in een artistieke familie, John Ruskin
1902 Rugby college
1908 University College Oxford, hij studeerde Greats (geschiedenis + filosofie + klassieke talen) + archeologie
1912 Hij werd meteen na zijn afstuderen tutor op het Pembroke College
1915 WO I: werkt in Intelligence / werkt logica van vraag en antwoord uit
1916 Hij schrijft 'Religion and Philosophy'
1919 Terug in Oxford: Plan voor ‘A New Science of Human Affairs’
1924 Speculum Mentis
1928 In het Franse plaatsje Die vond hij een betere basis voor zijn Science of Human Affairs dan het realisme of het Constructivisme. Het Reconstructivisme. De eerste versie van de Re-enactment doctrine.
1930 A Philosophy of History (eerste schets)
1933 In zijn Essay on Philosophical Method liet hij zien dat concepten een historische oorsprong hebben.
1935 Waynflete Professor of Metaphysics: The Historical Imagination (inaugerele rede)
1936 Lectures on the idea of history. Roman Britain
Human Nature and Human History (voor British Academy)
1938 The Principles of Art eerste beroerte, reist naar Ned. Indië
1939 An Autobiography
1940 An Essay on Metaphysics
1941 The New Leviathan
1942 tijdens het schrijven van 'The New Leviathan' krijgt hij weer een reeks attacks, hij gaat erg achteruit.
1943 Januari, Collingwood sterft, 53 jaar oud.
1945 The Idea of Nature
1946 The Idea of History

Citaat 1. (The Philosophy of History 1930)

When we think of history as merely a trade or profession, a craft or a calling, we find it hard to justify our existence as historians. What can the historian do for people except turn them into historians like himself? And what is the good of doing that? Is it not simply a vicious circle, whose tendency is to overcrowd the ranks of the profession and to produce an underpaid “intel-lectual proletariate” of sweated teachers? This may be a valid argument against the multiplication of historians, if history is merely a profession, but it cannot be if history is a universal human interest; for in that case there are already as many historians as there are human beings, and the question is not: ‘ Shall I be an historian or not?” but, “How good an historian shall I be?”

Citaat 2. (An Autobiography, 1939)

And if there are any who think my work good, let them show their approval of it by attention to their own. So, perhaps, I may escape otherwise than by death the last humiliation of an aged scholar, when his juniors conspire to print a volume of essays and offer it to him as a sign that they now consider him senile.