Hit TC_Chapte R8 - LogiLogi - Where It Comes Together

Historiography in the Twentieth Century: 8 Lawrence Stone and The Revival of Narrative

In 1952 verscheen het beroemde essay “The Revival of Narrative” van Lawrence Stone in ‘Past en Present’. Hij betoogde dat er in de jaren zeventig een omslag plaats vond in de wijze waarop geschiedenis werd geschreven en bekeken. Het idee werd verlaten dat een samenhangende wetenschappelijke verklaring voor de veranderingen in het verleden mogelijk was. Daarvoor in de plaats kwam een hernieuwde interesse in verschillende kanten van het menselijk bestaan. Met name de cultuur en beleving speelden een grote rol. Dit leidde tot een terugkeer naar narratieve vormen in de geschiedenis.

Een oorzaak hiervan was het einde van het geloof in lineaire vooruitgang. In de VS kwam de groeiende spanning in de samenleving tot uitbarsting met de protestbeweging van de jaren zestig en de opstanden in de getto’s. Er ontstonden niet alleen conflicten over de (buitenlandse) politiek, maar ook over de kwaliteit van het leven in een geïndustrialiseerde samenleving.

Zowel sociaal-wetenschappelijke modellen, als het historisch materialisme werden aan de kant geschoven. In beide vormen was enkel ruimte voor sociale structuren en processen en niet voor segmenten van de bevolking die voorheen genegeerd waren. Bovendien was er weinig aandacht voor de materiële en emotionele kant van het dagelijks leven.

De ‘New Cultural History’ had een pessimistische visie op de kwaliteit van de westerse samenleving. Evenals in de marxistische historiografie werd aan de geschiedschrijving een emancipatorische functie toegeschreven. Hierbij werd echter met name aandacht besteed aan interpersonele machtsrelaties en gender.

Stone vroeg zich ook af of en zo ja hoe de geschiedenis zichzelf kon zien als een wetenschap. Hij wees een samenhangende wetenschappelijke verklaring in de geschiedenis af, maar hij ontkende niet dat een geschiedenisverhaal gebaseerd kon zijn op rationeel onderzoek en een realistische reconstructie kon bieden. Andere postmodernisten zoals Barthes en De Man waren echter van mening dat geschiedenis niet bestond buiten de tekst om. De meeste historici gingen echter niet zo ver.